این شب هم

چندی است که در این دشت رها می باشم

در سکوت و تنهایی

شب سایه حود رها کرده  در دشت

آسمان لبریز از ستاره ها

مهتاب به گوشه ای کز کرده

در خود پیچیده 

به بی کران دشت خیره ماده بود ماندگار

جیر جیرک ها با نسیم برای بوته های سیب

قصه شب می خواندند

در میان چاردیواری گلی

آن طرف دور تر  در با لا د دست

آدم ها خواب فردا می بینند

پیر زن خاموش پنداشت

که یک روز دگر سر شد

کودکی آرام در بستر خواب  

دختر کی در  دور دست آسمان 

نشانی از  ستاره اش یافته بود 

من با درختان بیدار شاهد  آواز جیرجیرک ها

پایم بر خاک 

دستم به آسمان

 چون سر شاخه های ساقه های بلند

این شب همچو شب های دگر در عبور

***

تابستان که در بهار شروع شد

با درختان پنداشتیم

که دیگر در آسمان ابری نخواهد بود

تشنگی زمین

حسرت بوته های گندم

 تا پاییز ماندگار خواهد بود  

چه غمگین اسب این جا روزها

وقتی باد گرم به تن درحتان می ساید

نمی دانم بر درحتان چه خواهد رفت

آیا در سکوت آنها رشد خواهد کرد

و جیرجیرک ها خواهند ماند

وقتی هجوم مورچگان با باد همسو می شود

سخت به خود می پیچم

که تابستان بر دوشم  جه سنگین است

 

24/3/1387

از جنس زمین

این جا دشتی است که در بین دو کوه جا دارد
نماد ها زمینی از جنس خاک
عشق هم به طعم خاک که

 در عشوه بوته های رنگ وارنگ معنی دارد

آسمان گاهی با عبور پرنده ها از جلوه آبی حود بیرون می زند
جیرجیرک ها در غوغا

این جا ریا فرهنگ نیست

تعصب با سکوت

 و رشد سبز برگ بوته ها برای همیشه رفته است

اینجا بودن یعنی رشد

رشد گیاه

قد کشیدن بوته سیب

بلوغ توت سفیدی که هر روز برای بالا رفتن آب می خواهد

این جا , بودن, یعنی رشد یعنی ثمر دادن

 سبز شدن

 بالا رقتن

سایه دادن

 یعنی برگ دادن
دگردیسی به روز های پیشین

این جا سکوت جای حرف

سایه جای آفتاب

سبز جای خاکستری

رشد جای تعصب

این جا  دنیای کوچکی است بین دو کوه

این جا من با درختان قصه ها دارم

 وقتی در غروب با آنها نماز به جماعت می خوانم

با بوته های سبز سیر سیب

با برگ ها و ساقه های مو

که می روند بالا بی محابا

این جا درختان همگی در حال تسبیح

 در حال رشد

در سکوت

بی جنجال

 بی غوغا

 مثل یک سنت

مثل  رویش